Mijn herinnering aan Jaap, mijn jongste broertje.
De prachtige foto op de rouwkaart, Jaap schaatsend naar de ondergaande zon, deed mij meteen denken aan een winter, een aantal jaren geleden.
In de vroege ochtend ging de telefoon. Jaap aan de lijn. Ga je mee schaatsen?
Ik wilde wel, maar over 1. nacht ijs, dat liever niet. Jaap ging dus wel.
Want zo was hij. Gewoon doen. Later hoorde ik dat hij die dag gewoon 2 x door het ijs was gezakt en er gewoon weer uitklom. Toen het bleef vriezen, hebben we samen nog een mooie tocht door de polder geschaatst. En toen was hij niet mijn kleine broertje, maar mijn grote broer achter wie ik mocht schaatsen, zodat hij mij uit de koude oostenwind hield. Zo was Jaap. Hij was beschermend voor iedereen. Toen ik naar de Soestwetering was gefietst, en niet precies de weg terug wist, bracht hij mij tot aan het Heerenhuis. Nu weet je de weg wel weer.
Nog een herinnering aan mijn broertje, die ik in opdracht van mijn moeder iedere dag naar de kleuterschool moest brengen. Hij op zijn step en ik fietsend naast hem. Want op de kleuterschool waren er jongetjes die hem wilden plagen. En dat kan dus niet.
Ik zal je missen Jaap, maar dat geldt nog zoveel meer voor Margriet, voor de jongens en ook voor de kleinkinderen die hun opa zullen missen.
Jaap, grote broer, rust in vrede.
Annelies